W ramach kolejnej odsłony projektu „Z baśniami dookoła świata” uczniowie klasy pierwszej z Katolickiej Szkoły Niepublicznej w Pruszczu Gdańskim wyruszyli z Powiatową i Miejską Biblioteką Publiczną w literacką podróż do Ameryki Południowej. Tym razem dzieci poznały baśń „O pająku”, opartą na podaniach Indian Keczua zamieszkujących tereny dzisiejszego Peru.

Historia księżniczki Uru
Podczas spotkania dzieci wysłuchały historii o księżniczce Uru – córce władcy Inków, która po śmierci ojca przejęła rządy. Niestety, zamiast troszczyć się o poddanych, nowa władczyni kierowała się wyłącznie własnymi zachciankami. Za pychę i niesprawiedliwość spotkała ją kara: bogini przemieniła ją w pająka skazanego na nieustanne tkanie sieci. Po lekturze uczniowie analizowali postępowanie bohaterki. Wspólnie szukali odpowiedzi na pytania: kim była Uru w dzieciństwie, dlaczego po objęciu tronu straciła szacunek ludu i jakie znaczenie ma symbolika jej przemiany?

Gdzie leży Peru?
Kolejnym etapem zajęć była praca z mapą. Pierwszoklasiści odnaleźli Amerykę Południową i poznali fascynujące fakty dotyczące tego regionu. Dowiedzieli się m.in. o łagodnych alpakach słynących z miękkiej wełny oraz o Vinicunca – Górze Siedmiu Kolorów, której barwne pasma są efektem obecności unikalnych minerałów. Wielkie emocje wzbudziły też tajemnicze rysunki z Płaskowyżu Nazca, które w pełnej okazałości można podziwiać jedynie z lotu ptaka.

Peruwiańska rozrywka i warsztaty plastyczne
Inspiracją do części warsztatowej stała się historia księżniczki Uru. Dzieci wykonały pająki z papieru i włóczki, które następnie „zamieszkały” na wspólnej, wielkiej pajęczynie wyklejonej na arkuszu kartonu. Uczniowie poznali także popularną w Peru grę Sapo (hiszp. „żaba”). Zadaniem graczy jest trafienie monetą lub krążkiem do otworów w specjalnej planszy, a najwyższą punktację gwarantuje celny rzut wprost w otwartą buzię metalowej żaby umieszczonej na środku.

Pajęczyna przyjaźni
Spotkanie zwieńczyła zabawa integracyjna. Przekazując sobie kłębek włóczki, dzieci tworzyły „pajęczynę przyjaźni”. Każdy uczestnik, do którego trafiła nitka, mówił coś miłego o koledze lub koleżance. W ten sposób powstała symboliczna sieć przypominająca o wzajemnym szacunku i więziach łączących klasową społeczność.